Het einde van de afstand - Sterke verbindingen beslissen

Een oproep van Markus Krämer, CEO van HGK Logistics and Intermodal GmbH

„De economie bevindt zich in 2026 in een fase van ingrijpende herstructurering, die gevestigde waardeketenmodellen fundamenteel ter discussie stelt. De decarbonisatie van de industrie is allang geen optie meer, maar een regelgevende en existentiële verplichting. Leveringsketens worden vandaag de dag niet meer alleen beoordeeld op basis van het Cost-per-Unit-principe; veerkracht en de ecologische voetafdruk zijn de nieuwe valuta van succes.

Te midden van deze tektonische verschuivingen rijst voor ons beslissers een kernvraag: Wat is de lijm die de economische locatie Duitsland in tijden van wereldwijde instabiliteit bij elkaar houdt?

Als logistiek professional is mijn antwoord duidelijk: Het is de kwaliteit van onze verbindingen – zowel in ons hoofd als op de transportroute. Hiermee bedoel ik niet alleen spoor-, wegkilometers of waterwegcapaciteiten. Ik spreek van een strategische symbiose tussen industrie en logistiek, die het oude silo-denken moet vervangen. Wie logistiek vandaag de dag nog als een puur transactionele dienst beschouwt, beheert slechts de status quo in plaats van actief de toekomst van waardecreatie vorm te geven.

Logistiek als strategisch risicomanagement

Traditioneel werd logistiek beschouwd als een „commodity“ – een onzichtbaar proces op de achtergrond, dat vooral geruisloos en kostenefficiënt moest zijn. Het „Just-in-Time“ principe heeft onze efficiëntie gemaximaliseerd, maar ons tegelijkertijd kwetsbaar gemaakt. De crises van de afgelopen jaren hebben ons pijnlijk duidelijk gemaakt dat we de architectuur van onze bevoorrading opnieuw moeten doordenken.

Hier moeten we eerlijk zijn: Veerkracht veroorzaakt in eerste instantie bewust redundantie en daarmee schijnbare inefficiënties. Strategisch gezien is precies deze „gewilde redundantie“ echter in de toekomst een cruciale concurrentiefactor. De klassieke pure efficiëntielogica van de afgelopen decennia stuit in een gefragmenteerde wereldorde steeds meer op haar grenzen.

In het moderne bedrijfsbeheer moet de waarborging van de bevoorradingszekerheid de hoogste prioriteit hebben. In sectoren zoals de chemie-, staal- en automotive-industrie is logistiek een centraal onderdeel van het risicomanagement geworden. Sterke verbindingen betekenen hier: We moeten als logistieke partner al in de planningsfase van de productie betrokken zijn. Wanneer bedrijven hun grondstofbronnen diversifiëren of hun productie naar Europa terughalen, moet de logistieke architectuur synchroon meegroeien. Daarom zetten we in op intermodale flexibiliteit. De mogelijkheid om in real-time tussen schip, trein en vrachtwagen te schakelen, is geen louter technische functie – het is het noodzakelijke besturingssysteem voor industriële productie in een volatiel marktklimaat.

Veerkracht vereist transparantie – en radicale vertrouwen

Echte veerkracht ontstaat noch door protektionisme naar buiten, noch door afgrenzing naar binnen. Protektionisme leidt onvermijdelijk tot een doodlopende weg, waarin we alleen maar bezig zouden zijn met het beheren van de basisvoorziening, terwijl anderen de nieuwe groeigebieden bezetten. Toekomst vereist intelligente netwerking in plaats van isolatie.

Als we veerkracht niet alleen als bescherming, maar vooral als groeikans begrijpen, dan moet logistiek meer zijn dan een kostenpost in de balans. Het is de enabler die door intelligente netwerking echte meerwaarde creëert. Wat vroeger hooggespecialiseerde speciale logistiek was – de naadloze temperatuurregeling voor medicijnen of de tijdkritische levering van reserveonderdelen om stilstand van machines te voorkomen – wordt in een veerkrachtige economie de standaard voor de breedte.

De basis hiervoor is een digitale verbinding van onze processen. De kennis van de processen in de productiefaciliteiten van onze klanten, evenals de real-time aansturing van de goederenstromen in ons netwerk, maakt een reactietijd mogelijk die over marktaandelen beslist. Als het lukt om silo’s te doorbreken en gegevens langs de gehele leveringsketen te delen, ontstaat er door het gerichte gebruik van AI een tot nu toe onderschat potentieel: de mogelijkheid om onzekerheden niet alleen te beheren, maar actief te anticiperen.

Voor een dergelijke diepgang van samenwerking is echter radicale vertrouwen nodig. Het is geen romantisch ideaal, maar een harde economische noodzaak dat we bereid zijn om gegevens te delen, risico’s gezamenlijk te dragen en innovatiewinsten partnerschapelijk te verdelen. Deze stap vormt een culturele breuk met het verleden, maar is de enige manier om de complexiteit van het heden het hoofd te bieden.

NRW: Het krachtcentrum van transformerende logistiek

In deze wereldwijde concurrentie speelt Noordrijn-Westfalen een sleutelrol. NRW is het industriële hart van Europa en tegelijkertijd de logistieke draaischijf. Op dit snijpunt tussen de grote zeehavens en de continentale markten wordt de toekomstbestendigheid van de locatie Duitsland bepaald.

Alleen de geografische ligging is echter geen garantie meer voor succes. We moeten Noordrijn-Westfalen positioneren als een „Safe Haven“ voor stabiele leveringsketens en nieuwe waardeketenmodellen. Dit vereist aanzienlijke investeringen in een toekomstbestendige infrastructuur en logistieke netwerken. Als CEO van een in de regio stevig verankerd bedrijf zie ik het als onze plicht om de verbinding tussen politiek, industrie en logistiek opnieuw te leggen. We weten dat brugafsluitingen en spoorengtes niet van de ene op de andere dag verdwijnen. Maar we hebben de mogelijkheid om deze fysieke tekorten te compenseren door middel van intelligente, coöperatieve sturing en de gevolgen te verzachten.

De ecologische transformatie: Een gezamenlijk project

Sterke verbindingen impliceren een gezamenlijke ecologische verantwoordelijkheid. Wanneer we het over „Green Steel“ hebben, mag de transportweg de CO₂-balans niet ondermijnen. De transformatie van de vervoersmodaliteiten – weg van de weg, naar water en spoor – is een mammutproject dat alleen in samenwerking kan slagen. En het moet ook (werkelijk) politiek gewild zijn. Duurzaamheid is geen solo-project. Het vereist flexibiliteit aan beide zijden: De industrie moet haar leveringsritmes heroverwegen om een betere betrouwbaarheid op spoor en water economisch haalbaar te maken.

Conclusie: Van een ondergeschikte dienstverlener naar een strategische bondgenoot

We staan op een epocale keerpunt. De oude succesrecepten van de globalisering werken niet meer. We bevinden ons in een tijdperk waarin radicale samenwerking onontbeerlijk is. Het is niet meer voldoende om bestaande processen alleen te optimaliseren. We moeten logistiek opwaarderen van een ondergeschikte ondersteunende functie naar een integraal onderdeel van industriële waardecreatie.

De cruciale vraag is daarom niet of de economie verandert, maar hoe actief deze verandering wordt vormgegeven. Wie vandaag investeert in infrastructuur, logistieke expertise en internationale netwerking, legt de basis voor nieuwe industriële vestigingen. Wie aarzelt, riskeert op lange termijn het verlies van economische substantie. De industrie van morgen verdwijnt niet – ze zal alleen daar ontstaan waar logistiek, energie en infrastructuur consequent samen worden gedacht.

Sterke verbindingen zijn geen opportuniteit, maar een zakelijke beslissing. Ze zijn het zenuwstelsel van een moderne, veerkrachtige economie. Als we de moed hebben om de grenzen tussen onze bedrijven te doorbreken, waarborgen we meer dan alleen leveringsketens. Logistiek wordt nog sterker dan voorheen een onderdeel van de waardeketen tot het eindproduct en daarmee de fysieke manifestatie van vertrouwen. In de maatschappelijke context gedacht, zorgen we ervoor dat ons dagelijks samenleven functioneert. Dit versterkt de basis van onze economie en het vertrouwen in onze instellingen.

De tijd van aarzeling is voorbij. Laten we samen van de gedrevenen door crises de architecten van veerkrachtige waardecreatienetwerken worden.“

Markus Krämer is CEO van HGK Logistics and Intermodal, gevestigd in Keulen. In deze functie is hij verantwoordelijk voor de strategische

verder ontwikkeling van multimodale logistiek- en intermodale oplossingen met een focus op spoorvervoer, binnenvaart,

containerlogistiek en trimodale terminalstructuren. Eerder was hij in verschillende leidinggevende functies binnen de

logistiek- en havenindustrie werkzaam.

 

Zijn professionele focus ligt op strategie, bedrijfsontwikkeling, infrastructuur en duurzame en

veerkrachtige leveringsketens. Krämer houdt zich ook intensief bezig met onderwerpen zoals gecombineerd vervoer, bevoorradingszekerheid,

netwerklogistiek en de rol van intermodale corridors voor industrie en handel.

 

www.hgk.de/logistics-intermodal